MIRC. Tinanong ko si Kenji, my feel good online buddy, kung ano ito. Would you believe akala ko dati it was one of those tests for cancer? Hehehe Ella ignoramus.  Sabi niya, ninuno ng mga chats. Hmmm…interesting. 

Chatrooms. Nagbasa ako a couple of times. Medyo na-shock, sandamakmak na pantasya ang nakita ko. Meron kayang totoong tao dito? Feeling ko parang online komiks. Marami pang nagmumura. Na-tarn op agad ang byuti ko.

Shoutbox. Little chatrooms. Apo sa tuhod ng MIRC? Cute. Keeps you in touch with the world…or the other way around? 

PM or off line message. The bonus of chatting. Parang mainit na kape sa umaga ang hi at hello ng mga messenger buddies mo na minsan eh may kasama pang <ding>  at pa-cute na smilies.

YM or MSN chatting. Now we’re talking…. And I don’t know what to say.

I have been a blogger for almost a year, a non-user of cellphones, a non-texter, and definitely a non-chatter. In other words, cave girl ang dating ng ate ‘nyo nyahahaha!  I was introduced to this modern wonder of communication by my  blogger friends, Nikki, Pat, Soul Seeker and Karen.

Aba, nawili ang ate ‘nyo. Inaabot na ng madaling-araw sa kadadaldal although I felt a little weird, ha. Minsan nga naghilik na yata ako sa harap ng computer, yung keyboard ang unan ko.

Anyway, back to chatting. May dahilan kung bakit hindi ako masyadong mahilig dito. When I am talking to someone, I want to look at his eyes. His whole face, his body movements. I want to see how a smile will light up his face. Or if that  smile will reach his eyes. And I want his laughter to touch my heart. Naks, waxing poetic ang byuti ko mwahahaha! Oy, applicable din ito sa mga babae (as in “her” din)

As opposed to – emoticons! And LOL, and ROFL and  Mwahs! Yeah, they’re cute but jeez, so damn cold! I think online chatting defeats the purpose of human interactions. Siguro dahil matinding umandar ang imagination ko at mapaghinala ako hehehe.

Malay ko kung panay lang ang pindot ng emoticons ng ka-chat ko yun pala nanonood ng porn habang para akong tangang emote na emote. O kaya dalang-dala ako sa topic, medyo naluluha pa, ‘yun pala nagkakamot ng yagbols at naghihikab ‘yung kausap ko yaaaak!

O kaya , hala sige daldal ako, pindot naman siya ng emoticon , ‘yun pala naglilinis ng mga kuko sa paa ang hitad! Sheeet, wala kang kalaban-laban sa pagmumukhang tanga!

Hindi lang ‘yon, ang haba na ng sinasabi ko, daig pa ang soliloquy ni Shakespeare, tapos akala ko nag-iisip nang malalim ang ka-chat ko, ‘yun pala naubusan ng internet card waaaah! Puta, ang tagal ko na palang walang kausap! Hehe peace, Jiken. Bumawi ka naman, eh. Had the best laugh in my entire blogging life. Buti na lang may omelet ka hahaha!

And this is the worst part…may message archive ang tarantadong messenger! Sa journalism, before an interview, you must inform the interviewee  na on the record ang mga sinasabi niya at puwedeng i-publish. Sa chat, patay ka! May hard copy agad ang mga sinabi mo and can be used against you kahi’t ayaw mo.

Puwedeng panggalingan din ng gulo at tsismis. Example –“Oy, bloggie, sabi ni blogger, pangit ka raw.” “Ha? Sinabi yun ng gagang yon ? Kailan?” “Eto o, copy/paste ko ang usapan namin kanina sa chat. Basahin mo.” Nyahahaha! Kaya , guys, ingat kayo lalo na sa mga confi. Dapat lagi kayong present kasi baka iniihaw na kayo nang wala kayong kamalay-malay hehehe.

On the other hand, chatting is the best way to be with the one you love (na malayo sa iyo) lalo na kung may webcam at headset. Audio-visual ang dating. Kulang na lang eh aktuwal na yakap at halik, libre pa sa overseas call. Just take a cold shower after the long distance lovin’.

P.S. somebody once told me, the brain is the true sex organ. Na-shock epek ang byuti ko but I agreed after chatting with him. Napa-tagal tuloy ang usap hahaha. Salute, d’ Count!