Grabe talaga ang lablayp ko, oo. Parang Korean telenobela. Buti na lang singkit ako. Kung sinusubaybayan ‘nyo ang mga lab istori kong isinumpa ni Kupido, matatandaan ‘nyo ang mahal kong probinsiyano.

Kakasabi ko lang na matagal na nawindang ang puso ko dahil sa kanya. Minahal ko talaga ang mamang ‘yon. Akala ko nga siya na ang soul mate ko. Ang saya-saya ko for a while, pero sa di maunawaang dahilan, bigla na lang siyang naglahong parang bula.

Akshuli, may kasunod ang kwentong ‘yon kaya lang duguan na ang puso ko noon kaya di ko na naikuwento sa inyo. Alam kong umuwi siya sa Pangasinan. I had to find out kung ano ang problema namin. Pinuntahan ko siya doon kasama ang kapatid kong si Ana. Ipinasyal niya ako sa fantastic beaches ng Bolinao. We talked for hours. Nanguha pa ako ng asin.

I stayed for three days but we were not able to resolve anything. ‘Yung mga issues niya, ganoon pa rin, issues pa rin. What was really killing me then was the obvious fact that we were so in love with each other. I was willing to fight for that love but alas, napagod din ang puso ko. Sinabi ko na lang sa kanya, ” J**, please settle your issues. Come back to me when you’re ready”. Then I left.

Naghintay ako. One month…two months, three, four. Shet, ang tagal maging ready! Kailan lang, sumuko na ako. I allowed myself to fall in love again. And I think I did. No, I’m sure I did. Pero talaga yatang isinumpa ako ni Kupido. Hindi kasi puwede. Ayokong makasakit ng kapwa ko babae. Naghanap na lang ako ng aaplayang kumbento.

Kahapon ng tanghali, kumatok ang tatay ko sa kuwarto ko. Sabi niya, naghihintay daw sa ibaba si J**. Tatlong langaw yata ang naglabas-pasok sa bibig kong nakabuka nang matagal. Parang ipinako ang mga paa ko sa wall to wall carpet (naks nagyabang pa eh no).

Ang daming emotions ang dumaan sa dibdib ko. Ang daming monologues ang nagsalimbayan sa utak ko. “Shet, anong ginagawa niya dito?” “Puta, hindi pa ako nagtututbras!” “Ano kayang pabango ang gagamitin ko?” “Mahal ko pa kaya siya?” “Pogi pa rin kaya ang hinayupak na ‘yon?” “Initin ko na lang kaya ang tirang crispy pata?”

Bigla akong natauhan and in 5 minutes flat, parang a-attend ng party si Ella sa sobrang ganda hehehe. (You know we can do that in emergencies, right girlfriends?) Kulot pa ang buhok nyahahaha, nakapag-curling iron pa, anong sey! Buong hinhin (pero seksi syempre) akong bumaba ng hagdan.

Nakatalikod sa akin si J**. Dahan-dahan siyang lumingon. O. MY. God!! Biglang naging gulaman ang mga tuhod ko. Lalong pumogi! Waaaaah!

(Fyi, former MTV model po siya. Tall, dark and uber handsomeness)

Nilapitan ako. Shet, masyado yatang malapit, ah. Nagsalita. O.My. God ulit!! That voice, that voice I so love. Hinawakan ang pisngi ko. “How are you, Ella?” Putanginang puso ito, pumirmi ka hoy!

“Eto, maganda pa rin.” Shet, ang baduy mo, Ella! Kinurot ko secretly ang braso ko.

“I’ve been following your blogs. Everyday.” Huh? Ano raw? Anong blogs?

(Fyi ulit, sa US po ito lumaki. Hirap mag-Tagalog)

Hindi ako nakasagot agad. Hindi na rin siya nagsalita. Niyakap niya ako at inilagay ang ulo ko sa balikat niya. “I’m sorry, baby. I’m really sorry. Please forgive me.”

Shet, pipol, parang teleserye talaga! Drama to tha max! Of course, I forgave him! Haaay. Ito lang ang masasabi ko. Finally, finally, Ellababe is home…..where she really belongs.